Osmangazi’de Sadece Bir Can Gitmedi, Güvenlik de Sınıfta Kaldı

Osmangazi Köprüsü üzerinde yaşanan son olay, bir trajediden ibaret değil. Bu, göz göre göre gelen bir zaafın, bir ihmal zincirinin ve “nasıl olsa bir şey olmaz” anlayışının sonucudur.Bir genç kadın, herkesin gözü önünde korkuluklara tırmanıyor. Dakikalar geçiyor. Müdahale yok. Engel yok. Caydırıcı hiçbir şey yok. Ve sonra… boşluk.

Şimdi herkes aynı soruyu soruyor ama yüksek sesle değil:
Bu nasıl mümkün oldu?

BU BİR GÜVENLİK MESELESİDİR

Osmangazi gibi stratejik bir köprüde, bir insanın “elini kolunu sallayarak” ölümüne yürüyebilmesi kabul edilebilir mi?

Bu sadece bir intihar vakası değildir.
Bu, açık bir güvenlik zafiyetidir.

Bugün bir genç hayatına son verdi.
Peki ya yarın?

Aynı noktaya bir sabotajcı çıksa?

Elinde patlayıcı olsa?

Ya da onlarca insanın hayatını riske atacak bir eylem planlasa?

O zaman da mı “üzgünüz” diyeceğiz?

KAMERALAR VAR AMA MÜDAHALE YOK

Türkiye’de neredeyse her noktada kamera var.
Ama mesele izlemek değil, önlemek.

Eğer bir kişi korkuluklara tırmanabiliyorsa:

Fiziki bariyer yetersizdir

Anlık müdahale sistemi yoktur

Güvenlik protokolü kağıt üzerinde kalmıştır

Bu kadar net.

SORUMLULUK KİMDE?

Her trajediden sonra aynı refleks:
“Soruşturma başlatıldı.”

Peki sonuç?

Kim denetledi bu köprüyü?

Bu risk daha önce raporlandı mı?

Neden önlem alınmadı?

Eğer bu soruların cevabı yoksa, sorun sadece bir olay değil, sistemin kendisidir.

BU İLK DEĞİL, SON OLMASIN

Dünyanın birçok ülkesinde köprülerde:

Yüksek güvenlik bariyerleri

Tırmanmayı imkânsız hale getiren yapılar

7/24 aktif müdahale ekipleri

standarttır.

Bizde ise hâlâ olay olduktan sonra konuşuluyor.

GERÇEKLERLE YÜZLEŞME ZAMANI

Bu yazı sert çünkü gerçekler sert.

Bir genç hayatını kaybetti.
Ama asıl kayıp, bu olaydan ders çıkarılmazsa yaşanacak.

Bugün susanlar, yarın daha büyük bir felaketin sorumluluğunu taşıyacak.

Soru basit:
O köprüde güvenlik var mı, yok mu?Artık net bir cevap verilmek zorunda.

Osmangazi Köprüsü’nde, Boğaziçi köprülerindeki gibi “yüksek, aşılması zor intihar bariyerleri yok.”

Osmangazi Köprüsü üzerindeki durum

Köprüde standart otoyol korkulukları (çelik bariyer) bulunuyor

Bu bariyerler:

Araç güvenliği için tasarlanır

İnsanı engellemek için değil, aracı durdurmak için yapılır

Yani:

Tırmanılması teknik olarak mümkün.

Güvenlik var ama “fiziki engel” zayıf

Köprü:

100+ kamera ile izleniyor

Sensör ve kontrol sistemleri mevcut

Ama kritik fark şu:

Bu sistemler izler ve müdahale eder,

ama fiziksel olarak engellemez.

İstanbul köprüleriyle fark

15 Temmuz Şehitler Köprüsü ve Fatih Sultan Mehmet Köprüsü

Yüksek çelik paneller / korkuluklar var

Tırmanmayı zorlaştıran yapı kullanılıyor

Bazı bölümlerde ek güvenlik yükseltmeleri yapıldı

Amaç net:

İnsanı fiziksel olarak engellemek

Osmangazi’de:

Kamera var ,Sistem var,Ama caydırıcı fiziksel bariyer yok.

“Nasıl çıktı o korkuluklara?”

Cevap basit:

Çünkü çıkılabiliyor.

Osmangazi’de Güvenlik Yok: Çıkılabiliyorsa, Bu Bir İhmaldir

Osmangazi Köprüsü üzerinde bir genç hayatını kaybetti. Ama asıl soru şu: Bu bir trajedi mi, yoksa göz göre göre gelen bir güvenlik zafiyeti mi?

Bir insan, Türkiye’nin en önemli ulaşım hatlarından birinde, herkesin gözü önünde korkuluklara tırmanıyor ve kendini boşluğa bırakıyor.

Kimse durduramıyor.

Hiçbir sistem devreye girmiyor.

Ve sonra biz buna sadece “üzücü bir olay” diyoruz.

Hayır. Bu bir olay değil.

Bu, açık bir ihmaldir.

O köprüde kamera olabilir.

Sensör olabilir.

Kontrol merkezi olabilir.

Ama bir insan o korkuluğa çıkabiliyorsa,

orada güvenlik yoktur.

Bu kadar basit.

Şimdi herkesin cevap vermesi gereken sorular:

O korkuluklar neden aşılabiliyor?

Neden fiziksel engel yok?

Neden anlık müdahale gerçekleşmedi?

Bu olay ilk mi, yoksa görmezden gelinenlerin devamı mı?

Ve en önemlisi:

Yarın aynı noktaya kötü niyetli biri çıksa ne olacak?

İstanbul’daki 15 Temmuz Şehitler Köprüsü ve Fatih Sultan Mehmet Köprüsü yıllarca acı olaylar yaşadı.

Ama sonra ne oldu?

Önlem alındı.

Yüksek bariyerler yapıldı

Müdahale sistemleri kuruldu

Risk azaltıldı

Osmangazi’de ise hâlâ aynı soru soruluyor:

“Nasıl oldu?”

Bu bir intihar haberi değil.

Bu, güvenlik açığı haberidir.

Ve bu açık kapatılmazsa,

bugün bir kişi, yarın çok daha fazlası konuşulur.

Bir köprüden düşen sadece bir insan değildir.

Bazen bir sistemin çöküşü de o boşluğa düşer.

SORUMLULUK KİMDE?

Osmangazi Köprüsü bir kamu-özel iş birliği (YİD – Yap-İşlet-Devret) projesidir.

İşleten:

Otoyol A.Ş.

(Nurol, Özaltın, Makyol, Astaldi, Yüksel ortaklığı)

Devlet tarafı:

Karayolları Genel Müdürlüğü

HUKUKİ VE FİİLİ SORUMLULUK

1. Günlük güvenlik ve işletmesden İşleten firma sorumlu

Köprü üzerindeki:Fiziki güvenlik,Bariyerler,Kamera sistemleri

Müdahale ekipleri,Bunlar doğrudan işletmecinin yükümlülüğünde.

2. Standartları belirleme ve denetimden Devlet sorumlu

Karayolları:

Teknik şartnameyi belirler,Güvenlik standartlarını koyar,Denetim yapar

Yani devlet “nasıl olması gerektiğini” belirler.

Eğer köprüde yüksek bariyer yoksa, bunun 3 ihtimali vardır:

Projede baştan zorunlu tutulmamıştır. Devlet eksik standart koymuştur.Sonradan ihtiyaç doğmuştur ama yapılmamıştır.İşleten eksik kalmıştır

Gerekli görülmemiştir .Ortak sistem hatası.Bu tür olaylarda top tek tarafta değildir:

İşleten yapar, devlet denetler.

Yapılmadıysa ikisi de sorumludur.

“Osmangazi’de eksik olan bariyer sadece bir metal değil; sorumluluğun paylaşılmış olmasıdır.

İşleten yapmamışsa suçlu, devlet denetlememişse daha da suçludur.”