ÇOCUKLAR KOLTUK SÜSÜ DEĞİLDİR

Her yıl aynı sahne.

23 Nisan geldi mi, makam odalarının kapıları açılır…

Vali koltuğuna bir çocuk oturtulur, belediye başkanlığı makamı minik ellere teslim edilir, fotoğraflar çekilir, gülücükler dağıtılır.

Ve sonra?

Ertesi gün o koltuklar yine gerçek sahiplerine döner, çocuklar ise sadece bir kare fotoğrafın içinde kalır.

Şimdi sormak gerekiyor:

Bu bir gelenek mi, yoksa iyi paketlenmiş bir görüntü yönetimi mi?

Çünkü ortada ciddi bir çelişki var.

Bir yanda çocukları “geleceğimiz” diye tanımlayan söylemler…

Diğer yanda o çocukların eğitim, sağlık, güvenli yaşam ve fırsat eşitliği sorunları.

Ama asıl mesele daha temel:

Bu çocukların karnı tok mu?

Evlerine düzenli olarak tavuk, balık girebiliyor mu?

Babasından ya da ailesinden yeni bir kıyafet isteyebiliyor mu?

Her gün bir yumurta yiyebiliyor mu?

Bu soruların cevabı verilmeden, makam koltuğunda verilen pozların ne anlamı var?

Makam koltuklarına oturtulan çocuklar, aslında sistemin aynasına bakıyor.

Ama kimse o aynaya bakmak istemiyor.

O çocuklar gerçekten söz sahibi mi?

Yoksa sadece birkaç saatliğine “temsili” bir figür mü?

Daha açık soralım:

Çocukları yılda bir gün hatırlayıp, geri kalan 364 gün görmezden gelmek neyin göstergesi?

Bu görüntüler artık masum bir gelenek olmaktan çıktı.

Çünkü her seçim döneminde, her özel günde aynı refleks devreye giriyor:

Çocuklarla fotoğraf ver, sempati kazan, mesajı tamamla.

Bu yaklaşım, çocukları özne değil araç haline getiriyor.

Adına ne derseniz deyin…

Ama bu, çocukların gerçek sorunlarını örtmekten başka bir işe yaramıyor.

Eğer samimiyet aranıyorsa, mesele koltuğa oturtmak değil;

o koltuğun sorumluluğunu çocuklar için gerçekten taşımaktır.

Okullardaki eşitsizlikleri çözmek,

Sağlıklı yaşam koşulları sağlamak,

Güvenli alanlar oluşturmak,

Çocukların sesini gerçekten duymak…

İşte gerçek sınav burada.

Aksi halde o fotoğraflar, sadece birer “şirinlik muskası” olarak kalır.

Ve çocuklar…

Sadece hatırlandıkları gün kadar değer görür.