CHP’DEKİ ÇEKİŞME SANDIKTA NEYE MAL OLUR?

Siyasette en ağır yenilgiler bazen rakipten değil, içeriden gelir. Bugün Cumhuriyet Halk Partisi’nde yaşanan tablo da tam olarak bunu gösteriyor. Bir yanda değişim isteyenler, diğer yanda eski yönetimin yeniden etkili olmasını isteyenler… Mahkeme kararları, “mutlak butlan” tartışmaları, kurultayın meşruiyeti üzerine yürüyen kavga derken CHP’nin gündemi artık vatandaşın gündeminden tamamen koptu.

Ekonomik kriz yaşayan vatandaş elektrik faturasını konuşurken, emekli geçim derdindeyken, gençler işsizlikten yakınırken muhalefetin kendi içinde koltuk savaşı görüntüsü vermesi seçmende ciddi bir hayal kırıklığı oluşturuyor.

Siyasette seçmen bir partiye sadece ideolojik yakınlık nedeniyle oy vermez. Güç, istikrar ve kazanma ihtimali de ister. Sürekli kavga eden, kendi içinde birlik görüntüsü veremeyen partilerde seçmen zamanla “bunlar ülkeyi nasıl yönetecek?” sorusunu sormaya başlar.

Kemal Kılıçdaroğlu meselesi de tam burada tartışmanın merkezine oturuyor. Kılıçdaroğlu’nun CHP’de uzun yıllar genel başkanlık yaptığı, ancak girdiği çok sayıda seçimi kaybettiği gerçeği kamuoyunda güçlü bir algıya dönüştü. Cumhurbaşkanlığı seçiminin ardından tabanda oluşan “değişim” talebi de buradan çıktı. Bu nedenle bugün yeniden aktif şekilde ön plana çıkması parti içinde yeni bir kırılma yaratıyor.

Kılıçdaroğlu’nun destekçileri onu “tecrübeli” olarak görse de, geniş bir seçmen kitlesi açısından sürekli kaybeden bir siyasi figürün yeniden sahneye çıkması moral yükseltmek yerine motivasyon düşürüyor. Özellikle kararsız seçmen üzerinde “CHP yine geçmişe dönüyor” algısı oluşabilir.

Asıl tehlike ise şu: CHP’nin kendi iç kavgası uzadıkça iktidara yönelik eleştiriler ikinci plana düşüyor. Muhalefetin enerjisi hükümete değil birbirine harcanıyor. Bu da doğal olarak rakip siyasi blokun elini güçlendiriyor.

Türkiye’de seçmen kavga eden değil, güven veren yapı görmek ister. Parti içi demokrasi elbette önemlidir ancak bu süreç kamuoyu önünde sürekli kriz görüntüsüyle yürütülürse siyasi maliyeti ağır olur. Çünkü seçmen uzun süren iç savaşları genellikle cezalandırır.

Önümüzdeki süreçte CHP’nin önünde iki yol var:
Ya hızlı şekilde ortak bir liderlik ve birlik görüntüsü oluşturacak…
Ya da süren bu güç mücadelesi nedeniyle enerjisini tüketip sandıkta yeni oy kayıpları yaşayacak.

Siyasetin acı gerçeği şudur:
Seçmen, kendi içinde iktidar olamayan bir yapının ülkeye iktidar olabileceğine kolay kolay inanmaz.

CHP’deki uzun süren iç çekişmenin siyasette en büyük avantajı genellikle rakip bloklara sağlar. Türkiye’de muhalefet dağınık görüntü verdiğinde bundan ilk faydalanan parti çoğu zaman iktidardaki Adalet ve Kalkınma Partisi olur. Çünkü seçmen istikrar arayışına yönelir.

Özellikle kararsız seçmen psikolojisinde şu düşünce oluşabilir:

“Ülkeyi yönetmeye talip olanlar kendi partisini bile yönetemiyor.”

Bu algı, iktidara yönelik ekonomik veya siyasi eleştirilerin etkisini azaltabilir. CHP’nin gündemi kendi içine döndükçe hükümet üzerindeki baskı da azalır.

Bunun yanında bu süreçten kısmen fayda sağlayabilecek başka aktörler de olabilir:

İYİ Parti: CHP’den kopan merkez-seçmen veya milliyetçi seçmenden pay alma ihtimali oluşabilir.

Zafer Partisi: Muhalefete kızan protest seçmenin bir kısmını çekebilir.

Yeniden Refah Partisi: İktidar seçmeninden memnun olmayan ancak CHP’ye de güvenmeyen muhafazakâr seçmene alternatif olabilir.

Sandığa gitmeme eğilimi de büyüyebilir. İç kavga yaşayan partiler bazen doğrudan rakibe oy kaptırmaktan çok kendi seçmenini küstürür.

Siyasette boşluk uzun süre kalmaz. Büyük partiler kriz yaşadığında seçmen ya başka bir adrese yönelir ya da siyasetten uzaklaşır. Bu nedenle CHP açısından en kritik konu sadece “kimin kazanacağı” değil, kamuoyuna yeniden güven ve birlik görüntüsü verip veremeyeceğidir.